Soms gaat groei niet over méér doen, maar over anders staan. Over stevigheid in stilte, richting geven zonder de aandacht te zoeken. Reflectie is voor mij geen luxe, maar onderdeel van goed bestuur. Mijn eigen reflectie deel ik omdat ik heb ervaren dat professionaliteit begint bij bewustzijn van je eigen rol. Dit is wat ik het afgelopen jaar leerde in mijn rol als bestuurssecretaris:
“Vuurtorens rennen niet over het eiland op zoek naar schepen die gered moeten worden; ze staan daar gewoon te schijnen.” Dat zinnetje bleef dit jaar bij me hangen. Want zo voelt het precies: mijn ontwikkeling als bestuurssecretaris ging niet over harder werken of luider praten, maar over steviger staan en bewust schijnen – op het juiste moment, op mijn eigen manier. Ik zie mijn functie nu minder als een set taken, en meer als een positie van betekenis. Niet om in het licht te staan, maar om licht te brengen – op een manier die trouw is aan wie ik ben.
Toen ik een aantal jaren geleden met deze baan begon, stond er “Strategisch Beleidsadviseur” boven de vacature. “Bestuurssecretaris” had destijds waarschijnlijk niet mijn aandacht getrokken. Inmiddels weet ik dat achter het woord “bestuurssecretaris” een fascinerend vak schuilgaat. En dat dát precies is wat ik dagelijks doe. Niet alleen de “klassieke secretaris” (met notulen, verslagen en procedures), maar een mengvorm van strategisch adviseur, verbinder, vertrouweling en regisseur. Het is een rol vol nuance, invloed en betekenis. Achter die wat statige titel schuilt een prachtige mix van strategie, psychologie, sociologie, bestuurskunde, taalgevoel, diplomatie en soms ook een vleugje theater. Precies de dingen waar ik van hou.
In het afgelopen jaar mocht ik, met hulp van coaching van Niek Kraan, 360° feedback en mooie gesprekken met bestuurder en collega’s, ontdekken wat mijn vak eigenlijk ís. Ik leerde dat dé bestuurssecretaris niet bestaat. Ik leerde daardoor dat ik niet mijn vak doe, maar dat ik mijn vak ben. Ik ben bestuurssecretaris – niet door een functietitel, maar door hoe ik werk: verbindend, nieuwsgierig, scherpzinnig, betrouwbaar, rustig en met relativerende humor.
Met de bevestiging dat ik daarin volledig mezelf mag zijn. Ik hoef niet te schreeuwen om gehoord te worden. Ik hoef geen formele positie of titel, ik handel vanuit wie ik ben: met mijn waarden, eigen stijl, intuïtie en sensitiviteit. Zoals een vuurtoren overdag stil en zichtbaar is, en ’s nachts zijn licht laat schijnen, zo wissel ik momenten van terughoudendheid af met momenten waarop ik stevig naar voren mag treden. In een organisatie die volop in ontwikkeling is – met nieuwe structuren, gremia en rollen – leer ik dagelijks balanceren tussen nabijheid en onafhankelijkheid. Ben ik “van de bestuurder” of “van het besturen”? Mensen willen weten waar ik voor sta. Dus ondertitel ik meer waarom ik dingen zeg of niet zeg, doe of niet doe. Altijd vanuit mijn eigen kompas.
Ik leerde dat het oké is dat mijn grootste bijdrage soms ‘slechts’ is dat ik één goed geplaatste vraag stel en verder mijn mond houd. In de stilte hoor ik wat niet wordt gezegd en breng ik rust, door niet overal gelijk op te reageren. Waar anderen stilte zien, is het vaak juist heel druk bij mij vanbinnen. Ik leer steeds meer dat reflectie, afweging, nuance geen belemmeringen zijn, maar juist mijn kracht. Ze helpen mij om in complexe situaties helderheid en rust te brengen. Mijn stilte is niet leeg, ze is geladen met aandacht. Precies wat een vuurtoren doet: zorgen dat anderen veilig hun weg vinden. En het gebeurt daardoor, dat er soms niets lijkt veranderd en toch alles anders is.
Kirstin Siteur